نوروپاتی دیابتی چیست؟
نوروپاتی دیابتی یکی از عوارض دیابت است که منجر به آسیب به سیستم عصبی می شود. این یک بیماری پیشرونده است و علائم آن با گذشت زمان بدتر می شود. نوروپاتی زمانی اتفاق می افتد که سطوح بالای چربی یا قند در خون به اعصاب بدن آسیب می رساند. این می تواند تقریباً هر عصب بدن را با طیف گسترده ای از علائم تحت تأثیر قرار دهد.
اعصاب برای نحوه عملکرد بدن ضروری هستند. آنها به اعضا دستور و امکان می دهند حرکت کنند، پیام هایی در مورد احساس اشیا ارسال کنند و عملکردهای خودکار مانند تنفس را کنترل کنند.
چندین نوع نوروپاتی دیابتی وجود دارد. برخی اعصاب محیطی را درگیر می کنند، در حالی که برخی دیگر به اعصاب تامین کننده اندام های داخلی مانند قلب، مثانه و روده آسیب می رسانند. به این ترتیب می تواند بسیاری از عملکردهای بدن را تحت تاثیر قرار دهد.
در این مقاله، انواع مختلف، اثرات و خطرات نوروپاتی دیابتی را بررسی می کنیم.
انواع نوروپاتی دیابتی
چهار نوع اصلی نوروپاتی تأثیر گذار روی سیستم عصبی
- نوروپاتی متقارن محیطی: پاها و دست ها را تحت تاثیر قرار می دهد. این شایع ترین نوع نوروپاتی دیابتی است.
- نوروپاتی اتونومیک: این در اعصابی رخ می دهد که عملکردهای غیرارادی بدن مانند هضم، ادرار یا ضربان قلب را کنترل می کنند.
- ریشه قفسه سینه و کمر یا نوروپاتی پروگزیمال: این به اعصاب در امتداد توزیع خاصی در بدن مانند دیواره قفسه سینه یا پاها آسیب می رساند.
- مونونوروپاتی: اینها می توانند بر هر عصب فردی تأثیر بگذارند.
علائم نوروپاتی به نوع و اعصاب درگیر
علائم نوروپاتی
علائم و نشانه های نوروپاتی دیابتی معمولاً چندین سال طول می کشد تا ظاهر شوند. علائم و نشانه ها بستگی به نوع نوروپاتی و اعصابی دارد که بر آن تأثیر می گذارد.
- نوروپاتی محیطی
علائم نوروپاتی محیطی
- بی حسی، درد، سوزن سوزن شدن و احساس سوزش که از انگشتان پا و انگشتان شروع می شود و سپس تا پاها یا بازوها ادامه می یابد.
- از دست دادن تون عضلانی در دست ها و پاها
- عدم توانایی در احساس گرما، سرما یا آسیب جسمی
- از دست دادن تعادل
- مفصل شارکو، که در آن یک مفصل به دلیل مشکلات عصبی، اغلب در پاها، از بین میرود
- نوروپاتی محیطی که پاها را تحت تأثیر قرار می دهد می تواند ایستادن و راه رفتن را برای فرد دشوار کند. می تواند خطر افتادن را افزایش دهد.هنگامی که فرد نمی تواند گرما، سرما یا آسیب را احساس کند، این می تواند منجر به مشکلات جدیدی شود.
- به عنوان مثال، یک تاول روی پا ممکن است زخمی شود، زیرا فرد در مراحل اولیه احساس درد نکرده است. با پیشرفت عفونت، قانقاریا می تواند ایجاد شود.در نهایت ممکن است قطع عضو لازم باشد.
نوروپاتی اتونومیک
علائم نوروپاتی اتونومیک عبارتند از:
- دل درد و نفخ
- حالت تهوع، یبوست یا اسهال
- ناآگاهی هیپوگلیسمی، که در آن فرد اثرات سطوح پایین قند را احساس نمی کند
- مشکل در صحبت کردن یا بلعیدن
- احساس سیری بعد از خوردن مقدار کمی غذا
- استفراغ چند ساعت بعد از غذا خوردن
- افت فشار خون ارتواستاتیک، یا احساس سبکی سر و سرگیجه هنگام ایستادن
- ضربان قلب سریعتر از حد طبیعی
- تعریق بیش از حد، حتی در دمای سرد یا در حالت استراحت
- مشکلات مثانه، به عنوان مثال، مشکل در تخلیه کامل مثانه هنگام ادرار کردن، که منجر به بی اختیاری می شود.
- اختلال عملکرد جنسی در مردان و زنان
- افتادگی قابل توجه صورت و پلک ها
- انقباضات و ضعف عضلات
علائم نوروپاتی پروگزیمال
نوروپاتی پروگزیمال می تواند منجر به درد در قسمت پایین بدن، اغلب در یک طرف و ضعف در پاها شود.
علائم نوروپاتی کانونی:
علائم نوروپاتی کانونی بسته به عصب آسیب دیده می تواند بسیار متفاوت باشد. نوروپاتی کانونی و نوروپاتی جمجمه هر دو می توانند منجر به اختلالات بینایی مانند دوبینی شوند. افراد مبتلا به نوروپاتی دیابتی اغلب تا زمانی که علائم پیشرفتهتر نشده باشد متوجه نمیشوند که به آن مبتلا هستند.
تشخیص نوروپاتی
یک پزشک معاینه فیزیکی و معاینه پا را انجام می دهد تا بررسی کند:
- عکس العمل های غیر عادی مچ پا
- از دست دادن احساس
- تغییر در بافت پوست
- تغییر در رنگ پوست
آزمایشات دیگر ممکن است شامل بررسی فشار خون و نوسانات ضربان قلب باشد.
اگر پزشک به نوروپاتی دیابتی مشکوک باشد ، ممکن است برخی از آزمایشات تشخیصی مانند:
الکترومیوگرام (EMG) ، که فعالیت الکتریکی را در عضلات ثبت می کند
تست سرعت هدایت عصبی (NCV) که سرعت سیگنال های ناشی از اعصاب را ثبت می کند
درمان نوروپاتی چیست؟
اکثر انواع نوروپاتی دیابتی با گذشت زمان بدتر می شوند.
اولین قدم برای افراد با هر نوع این است که قند خون را در محدوده هدف مورد توافق با پزشک قرار دهند و سطح فشار خون و کلسترول بالا را مدیریت کنند.
مدیریت سطح گلوکز خطر نوروپاتی دیابتی را به حداقل می رساند. بخش کلیدی درمان بر کاهش درد و مدیریت برخی از علائم تمرکز دارد.
برخی از داروها منبع معتبر و انواع فیزیوتراپی می توانند در کنار سایر درمان ها به کنترل درد نوروپاتی دیابتی کمک کنند. با این حال، آنها نمی توانند اعصاب را ترمیم کنند.
مردم همچنین باید از سیگار کشیدن خودداری کنند یا آن را ترک کنند و مصرف الکل خود را به حداکثر یک نوشیدنی در روز برای زنان و دو نوشیدنی برای مردان محدود کنند.
داروهای نوروپاتی
داروهایی که می توانند به مدیریت درد کمک کنند عبارتند از:
- داروهای ضد تشنج
- داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای
- مواد افیونی و داروهای مسکن غیر مخدر
- مصرف مواد افیونی می تواند منجر به وابستگی شود، بنابراین پزشکان باید تا حد امکان دوز پایین را تجویز کنند.
- یک فرد مبتلا به نوروپاتی دیابتی ممکن است از انواع دیگر داروهای ضد افسردگی، مانند مهارکننده های سروتونین- نوراپی نفرین، برای هدف قرار دادن سایر علائم دردناک نوروپاتی دیابتی استفاده کند.
- لوسیون های موضعی، کرم های ترکیبی و برخی مکمل ها مانند ALA یا کپسایسین موضعی نیز ممکن است تسکین دهند.
- فیزیوتراپی
- فیزیوتراپی، که در ترکیب با داروها استفاده می شود، ممکن است به تسکین درد و کاهش خطر وابستگی به مواد افیونی کمک کند.
- همچنین ممکن است به کاهش علائم زیر کمک کند:
- احساس سوزش و گزگز در پاها و پاها
- گرفتگی عضلات
- ضعف عضلانی
- اختلال عملکرد جنسی
تحریک الکتریکی عصب یک نوع فیزیوتراپی بدون درد است که ممکن است به کاهش احساس سفتی و بهبود زخم پا کمک کند.
آموزش راه رفتن شامل یادگیری مجدد نحوه راه رفتن است. این به پیشگیری و تثبیت عوارض پا مانند زخم و آسیب کمک می کند. اگر نوروپاتی دیابتی منجر به قطع عضو شود، این نوع آموزش مجدد فیزیکی برای افرادی که پس از از دست دادن اندام از پروتز استفاده می کنند بسیار مهم است.
سایر روشهای درمانی شامل دستگاههایی هستند که فرد میتواند از آنها برای جلوگیری از لمس اندامهای دردناک یا حساس به تخت یا صندلی استفاده کند.
یک متخصص کایروپراکتیک، ماساژ درمانگر یا استئوپات می تواند ماساژهای منظم یا درمان دستی را برای کشش عضلات انجام دهد. ماساژ می تواند از انقباضات عضلانی، اسپاسم و آتروفی ناشی از کمبود خون جلوگیری کند.
ورزشهای خاص، مانند شنا یا ایروبیک، میتوانند به رشد و حفظ قدرت عضلانی و کاهش از دست دادن توده عضلانی کمک کنند.
اولتراسوند درمانی نوع دیگری از فیزیوتراپی است که از امواج صوتی با فرکانس بسیار بالا برای تحریک بافت زیر پوست استفاده می کند. این می تواند به برخی از افراد کمک کند تا حساسیت پاهای خود را دوباره به دست آورند.
عوارض نوروپاتی دیابتی
نوروپاتی دیابتی می تواند منجر به تعدادی از عوارض پرخطر، از تغییرات ضربان قلب گرفته تا اختلالات بینایی شود.
عوارض احتمالی عبارتند از
- از دست دادن حس در پا.
- این می تواند منجر به ناتوانی در احساس بریدگی یا زخم شود و در نتیجه ممکن است عفونت رخ دهد. عفونت درمان نشده در اندام می تواند منجر به نیاز به قطع عضو شود.
- عفونت های شدید مثانه و کلیه نیز ممکن است رخ دهد که باعث مشکلات سلامتی شود.
- برای جلوگیری از عوارض نوروپاتی محیطی دیابتی، مراقبت خوب از پا ضروری است.
- افراد مبتلا به این عارضه باید هر روز پاهای خود را برای آسیب دیدگی یا زخم بررسی کنند.
- سیگار کشیدن همچنین خطر مشکلات پا را در افراد مبتلا به انواع خاصی از نوروپاتی دیابتی افزایش می دهد. یک متخصص پا می تواند در مراقبت از پا کمک کند، و یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی می تواند در مورد ترک سیگار توصیه کند.
نتیجه گیری
نوروپاتی دیابتی نوعی آسیب عصبی است که در افرادی که دیابت دارند رخ می دهد.
چهار نوع وجود دارد: نوروپاتی اتونوم ، محیطی ، پروگزیمال و کانونی.
هر یک بر مجموعه متفاوتی از اعصاب تأثیر می گذارد و طیف وسیعی از تأثیرات را دارد. نوروپاتی اتونوم به فرآیندهای اتوماتیک بدن مانند هضم آسیب می رساند. نوروپاتی محیطی به اعصاب در انگشتان پا ، انگشتان ، دست و پا آسیب می رساند.
تشخیص شامل طیف وسیعی از اسکن ها و آزمایشات مربوط به رفلکس های مچ پا ، احساس و بافت و رنگ پوست است.
درمان نوروپاتی دیابتی شامل چندین نوع فیزیوتراپی و دارو برای کنترل درد و هدایت عصبی است.
از آنجا که افراد مبتلا به نوروپاتی دیابتی تمایل به آسیب دیدگی روی پاها ندارند ، برای جلوگیری از عفونت کشف نشده و از بین رفتن احتمالی اندام ، بازرسی منظم از پاها لازم است.
